Toen ik voor het eerst Wagashi proefde, merkte ik meteen dat het heel anders was dan desserts die ik normaal eet. Het zag er bijna uit als een klein kunstwerk, waardoor ik het eigenlijk zonde vond om meteen op te eten. De kleuren en vormen waren heel netjes en verfijnd.
De eerste hap van Mochi voelde verrassend zacht en een beetje kleverig aan. Dat was in het begin even wennen, maar tegelijk ook interessant omdat ik zo’n textuur nog nooit eerder had geproefd. De zoete rodebonenvulling smaakte subtiel en niet overdreven zoet, wat ik juist wel lekker vond.
Bij Dorayaki vond ik de smaak iets vertrouwder. Het zachte cakeachtige deeg gecombineerd met de zoete vulling maakte het comfortabel en warm van smaak. Het deed me een beetje denken aan een luchtige pannenkoek, maar dan verfijnder.
Geef een reactie